لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: بدون شک ادیومتری صوت خالص از پایاترین آزمون های موجود جهت بررسی مشکلات سیستم شنوایی است. جایگاه گوشی، از جمله عواملی است که تاثیر زیادی بر ارزیابی دقیق آستانه ها دارد. پژوهش حاضر با هدف، بررسی تاثیر جایگاه گوشی بر آستانه های ادیومتری صوت خالص در محدوده فرکانسی مرسوم انجام شد.مواد و روش ها: در مطالعه مقطعی حاضر، 50 فرد بزرگسال (25 زن و 25 مرد) 25-18 ساله به صورت تصادفی ساده، انتخاب و مورد ارزیابی قرار گرفتند. از تمام افراد تاریخچه گیری، اتوسکوپی و تمپانومتری گرفته شد و سپس آستانه های شنوایی آن ها در محدوده فرکانسی مرسوم (با گام های 5 و 1 دسی بل) در هر دو گوش تعیین گردید. گوشی مربوط، یک بار توسط فرد آزمایشگر و بار دیگر توسط فرد آزمایش شونده بر روی گوش ها قرار داده شد و آستانه های شنوایی افراد به روش نزولی کسب و ثبت گردیدند. جهت تجزیه و تحلیل نتایج از آزمون Paired t استفاده شد.یافته ها: تفاضل آستانه های حاصل از تغییر جایگاه گوشی در تمام فرکانس های مورد ارزیابی در هر دو گوش از نظر آماری معنی دار بود (P<0.05).نتیجه گیری: جایگاه گوشی بر آستانه های شنوایی در فرکانس های مرسوم تاثیرگذار بود و به همین دلیل توصیه می گردد که در ارزیابی های بالینی، جایگذاری گوشی در هر شرایطی توسط شنوایی شناس مربوط صورت پذیرد.

زمینه و هدف: حساسیت شنوایی برای نوازندگان از اهمیت بسیاری برخوردار است. زیرا موسیقی بلند می تواند سبب کاهش شنوایی شود. هدف از این مطالعه تاثیر موسیقی بر نتایج ادیومتری خالص و آزمونهای گسیلهای صوتی گذرای گوش و گسیلهای صوتی حاصل اعوجاج گوش در نوازندگان سازهای زهی بوده است.روش بررسی: این مطالعه مورد – شاهد روی 15 نوازنده سازهای زهی یعنی 30 گوش با سابقه نوازندگی بیشتر از 10 سال و 15 فرد با شنوای هنجار (30 گوش) در کلینیک شنوایی شناسی دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی تهران انجام گرفت. جامعه مورد بررسی از جنس مذکر و در محدوده سنی 30-20 سال بودند. نمونه ها تحت اتوسکپی، ادیومتری ایمیتانس و ادیومتری تن خالص در محدوده فرکانسی 16000-250 هرتز قرار گرفتند. سپس آزمون گسیلهای صوتی گذرای گوش و گسیلهای صوتی حاصل اعوجاج گوش در هر دو گروه مورد – شاهد انجام شد.یافته ها: در ادیومتری تن خالص، تفاوت معنی داری بین دو گروه در آستانه های فرکانس های مورد آزمایش مشاده نشد. در آزمون گسیلهای صوتی گذرای گوش، تفاوت معنی داری بین دو گروه در پاسخ کلی و دامنه های گسیلهای صوتی گذرای گوش در فرکانس های مورد آزمایش دیده شد. در آزمون گسیلهای صوتی حاصل اعوجاج گوش، تفاوت معنی داری بین دو گروه در دامنه گسیلهای صوتی حاصل اعوجاج گوش بر حسب زوج فرکانس های f1 و f2 مشاهده نشد.نتیجه گیری: نوازندگی می تواند گسیلهای صوتی گذرای گوش را تحت تاثیر قرار دهد در حالیکه بر نتایج ادیومتری تن خالص و آزمون گسیلهای صوتی حاصل اعوجاج گوش تاثیری ندارد. بنابراین آزمون گسیلهای صوتی گذرای گوش می تواند در برنامه ریزی های حفاظت شنوایی و برای ردیابی ضایعه حلزونی متعاقب مواجهه با نویز ناشی از نوازندگی مفید واقع شود.

لطفا برای مشاهده متن چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

هدف: غربالگری فرایندی برای جداسازی افراد دارای ناهنجاری از جمعیت افراد طبیعی است. تحقیقات مختلفی برای بررسی وضعیت شنوایی کودکان سن مدرسه انجام شده است که موارد متفاوتی از کم شنوایی و ناهنجاری گوش میانی را نشان میدهد. در این تحقیق با توجه به تاثیرات کم شنوایی و ضایعات گوش میانی در سنین کودکی، روشهای مختلف غربالگری مورد بررسی قرار گرفت.روش بررسی: 1160 کودک (نمونه 2320 گوش) 7 تا 11 سال در محیط مدرسه تحت ارزیابیهای غربالگری شنوایی با آزمونهای تاریخچه گیری، اتوسکوپی و ادیومتری قرار گرفتند و از این تعداد برای 269 نفر (538 گوش) آزمون تمپانومتری نیز انجام شد.یافته ها: میانگین سنی کودکان به ترتیب 1.26±8.69 سال بدست آمد. نتایج تاریخچه گیری و ادیومتری نشان دهنده وضعیت طبیعی در اکثر گوشها (99% موارد) بود اما یافته های غیرطبیعی بیشتری (5 تا10درصد) در آزمونهای اتوسکوپی و تمپانومتری مشاهده شد که نشان دهنده ضایعات گوش میانی بیشتری در سنین کودکی بود.نتیجه گیری: نتایج این بررسی نشان دهنده میزان پایین کم شنوایی در کودکان مدرسه ای به علت برنامه های غربالگری شنوایی نوزادن و بدو ورود به مدرسه و همچنین شیوع بیشتر ضایعات گوش میانی می باشد. استفاده ترکیبی از آزمونهای اتوسکوپی، تمپانومتری برای شناسایی ضایعات گوش میانی توصیه می گردد.

زمینه و هدف: بیماری دیابت، به واسطه اختلال در سوخت و ساز گلوکز خون، سبب بروز نارسایی های قابل توجهی در دستگاه های مختلف بدن همچون شنوایی و تعادل می شود. بیماران مبتلا به دیابت، از علائمی نظیر وزوز و گیجی شکایت دارند. این مطالعه با هدف بررسی تاثیرات احتمالی دیابت نوع I و II را بر دستگاه شنوایی و تعادل انجام گرفت.روش بررسی: در این مطالعه مقطعی، پاسخ های شنوایی و تعادل دو گروه 15 نفره مبتلا به دیابت شیرین نوع I و II در محدوده سنی 50-40 سال به ترتیب با میانگین سنی و انحراف معیار 80.43 و 246.4، 13.48 و 973.2، و 10 فرد هنجار 50-40 ساله با میانگین سنی و انحراف معیار 30.45 و 448.4، با استفاده از آزمون ادیومتری تن خالص و پاسخ های عضلانی برانگیخته دهلیزی مورد بررسی و مقایسه قرار گرفتند.یافته ها: نتایج آزمون ادیومتری تن خالص در هر دو گروه مبتلا به دیابت نوع I و II در محدوده هنجار به دست آمد. در مقابل، مقایسه دامنه پاسخ های عضلانی برانگیخته از دهلیز میان گروه هنجار و بیماران مبتلا به دیابت، نشان دهنده اختلافات آماری معنی دار بود (p<0.05).نتیجه گیری: می توان گفت که در بیماران مبتلا به دیابت نوع I و II، علی رغم به دست آمدن پاسخ های هنجار دستگاه شنوایی، پاسخ های دستگاه دهلیزی در وضعیت هنجاری نبوده و نشان دهنده درگیری اندام های انتهایی دستگاه دهلیزی و مسیر مرکزی مربوط به آن هستند.

زمینه و هدف: پاسخ های پایدار شنوایی آزمون نوینی در مجموعه آزمون های شنوایی است. معمولا برای انجام این آزمون، از فرکانس مدولاسیون 80 هرتز استفاده می شود. در این پژوهش، آزمون پاسخ های پایدار شنوایی در فرکانس مدولاسیون 40 و 80 هرتز، در افراد بزرگسال مورد بررسی قرار گرفت و نتایج حاصل از آستانه یابی در آنها مقایسه شد.روش بررسی: آزمون پاسخ های پایدار شنوایی و آستانه های تن خالص روی 30 فرد بزرگسال و در مجموع 60 گوش انجام شد و نتاج آن ها در سه گروه شنوایی هنجار، کم شنوایی حسی-عصبی ملایم و متوسط طبقه بندی شد.یافته ها: در هر سه گروه، آستانه های پاسخ های پایدار شنوایی 40 هرتز به آستانه رفتاری نزدیک تر بود (05/p<0) و با افزایش میزان کم شنوایی، تفاوت بین آستانه رفتاری و پاسخ های پایدار شنوایی کمتر می شد. میزان همبستگی نیز در پاسخ های پایدار شنوایی 40 هرتز بیشتر بود (05/p<0).نتیجه گیری: در افراد بزرگسال در حالت بیداری، آستانه های فرکانس مدولاسیون 40 هرتز به آستانه رفتاری نزدیک تر است و آستانه گیری در این فرکانس مدولاسیون نتایج بهتری نسبت به 80 هرتز را در پی دارد.

اهداف: آگاهی از شیوع و شدت ترومای آکوستیک و موارد پایدار آن و نیز شناخت عوامل زمینه ساز، نقش مهمی در تبیین برنامه های پیشگیرانه دارد. مطالعه حاضر با هدف تعیین میزان تغییر آستانه موقت و دایم شنوایی در بین گروهی از افسران نظامی در میدان تیر با استفاده از ادیومتری با تون خالص انجام شد.روش ها: در این مطالعه همگروهی که در سال 1389 انجام شد، 40 نفر از نیروهای نظامی یکی از یگان های نظامی تهران به روش نمونه برداری تصادفی ساده انتخاب شدند. ادیومتری با تون خالص قبل و بلافاصله بعد از شلیک در میدان تیر و نیز یک هفته بعد برای نمونه ها انجام شد. تغییر آستانه شنوایی (TS) به طور مجزا و میانگین فرکانس های 3 تا 6 کیلوهرتز مقایسه شد. داده ها با روش های آماری توصیفی و آزمون مجذور کای و T زوجی به کمک نرم افزار SPSS 17 تحلیل شد.یافته ها: پس از مواجهه با اصوات کوبه ای 28 نفر (70%) حداقل از یک علامت شنوایی شکایت داشتند که شایع ترین آنها وزوز گوش بود. 16 نفر (40%) نیز حداقل در یکی از فرکانس ها دچار افزایش TS شدند. در بررسی مجزای فرکانس ها، تفاوت TS فقط در فرکانس 4000 هرتز گوش راست معنی دار به دست آمد (0.0001=p). یک هفته بعد از مواجهه، علایم بالینی و افت در شنوایی سنجی به ترتیب در 8 و 6 نفر باقی مانده بود.نتیجه گیری: تغییرات موقت یا دایم آستانه شنوایی ناشی از اصوات کوبه ای با استفاده از ادیومتری با تون خالص قابل ردیابی است. پایش سلامت شنوایی نظامیان در دوره آموزش و استفاده از وسایل حفاظت فردی مناسب قویا پیشنهاد می شود.

مقدمه: آسیب زنجیره استخوانچه ای از علل شایع کاهش شنوایی در بیماران عفونت مزمن گوش میانی (COM) است. اگرچه تشخیص قطعی آن حین عمل داده می شود، ولی پیش بینی وضعیت زنجیره قبل از عمل در تصمیم گیری بازسازی شنوایی و تعیین پیش آگهی شنوایی کمک کننده است. در این مطالعه به مقایسه مقادیر ادیومتری باتون خالص(PTA)  قبل از عمل بیماران COM با وضعیت استخوانچه ای آن ها حین جراحی پرداختیم.روش کار: 97 بیمار مبتلا به COM که برای اولین بار تحت جراحی گوش قرار گرفتند، وارد مطالعه شدند و پرسش نامه ای شامل متغیرهای قبل از عمل، نتایج آزمون های ادیومتری و یافته های حین عمل برای تمام بیماران تکمیل گردید.نتایج: میانگین جز، انتقالی کاهش شنوایی (ABG) و آستانه شنوایی از راه استخوان (BC) و آستانه شنوایی از راه هوا (AC) قبل از عمل در 97 بیمار مورد بررسی به ترتیب 35.17، 13.13 و 48.30 بود. در صورت وجود و یا عدم وجود کلستئاتوم یا بافت گرانولاسیون یا اتوره فعال میانگین آستانهAC و BC و ABG بیماران تفاوت معنی دار آماری نداشت. در خوردگی استخوانچه ای میانگین آستانه های AC و BC به طور معنی داری بالاتر بود ولی ABG تفاوت معنی داری نداشت.نتیجه گیری: با توجه به یافته های این مطالعه به نظر می رسد در ارزیابی قبل از عمل، بیماران جهت پیش گویی وضعیت استخوانچه ای بهتر است به هر 3 پارامتر توجه شده و به استفاده از ABG به تنهایی که در کلینیک متداول تر است، اکتفا نگردد.

زمینه و هدف: نوروپاتی شنوایی با پاسخهای ناهنجار شنوایی و حفظ گسیلهای صوتی گوش و پتانسیل های میکروفنی حلزون قابل تشخیص است. مطالعه حاضر با هدف بررسی یافته های مربوط به پتانسیل های بر انگیخته شنوایی و سایر آزمونهای تشخیصی روی شش بیمار مشکوک به نوروپاتی شنوایی که دچار مشکل در تمایز گفتار بودند، صورت گرفته است.روش بررسی: در مطالعه مقطعی حاضر، شش بیمار مشکوک به نوروپاتی شنوایی در سنین مختلف مورد ارزیابی های کامل ادیولوژیک و الکتروفیزیولوژیک قرار گرفتند. آزمونهای مرسوم ادیومتریک شامل ادیومتری تن خالص، ارزیابی تمایز گفتار و ادیومتری ایمیتانس به همراه الکتروکوکلئوگرافی، گسیلهای صوتی گوش، ادیومتری پاسخهای بر انگیخته زودرس، میان رس و دیررس شنوایی در تمامی افراد مورد مطالعه انجام شد.یافته ها: نتایج حاصل از آزمونهای ادیومتری رفتاری، کم شنوایی متوسط تا عمیق را در آستانه های شنوایی با تن خالص نشان داد. امتیازات تمایز گفتار این بیماران بسیار ضعیف بود و با آستانه های تن خالص آنها همخوانی نداشت. تمامی افراد مورد مطالعه دارای تمپانوگرام هنجار بودند ولی رفلکس آگوستیک آنها ناهنجار بود. پتانسیل های میکروفنی حلزون همراه با دامنه گسیلهای صوتی گوش در محدوده هنجار بودند ولی مهار دگرسویی گسیلهای صوتی گوش وجود نداشت. پاسخ های بر انگیخته شنوایی ساقه مغز بطور دو طرفه در تمامی بیماران مورد مطالعه ناهنجار بود یا وجود نداشت. در کلیه افراد مورد مطالعه پاسخ های میان رس شنوایی تمایز داده نشد. ولی پاسخ های دیررس در چهار بیمار ثبت شد.نتیجه گیری: هر شش بیمار مورد بررسی در این مطالعه، نمونه هایی از نوروپاتی شنوایی می باشند. در این بررسی، پاسخ های دیررس شنوایی علیرغم ورودی ناهنجار از مراکز پایین از سیستم شنوایی مرکزی حفظ شده اند که بیان کننده تفاوتهای موجود در پتانسیل های بر انگیخته شنوایی مرتبط با همزمانی عصبی مورد نیاز می باشند. این یافته ها بیان می کند که قشر شنوایی مغز می تواند در تنظیم ارایه سیگنال های معیوب در مراحل ابتدایی در طول مسیرهای شنوایی نقش داشته باشند.